۲۵

نیستی اینجا
مرور می کنم خالی ات را
در کتاب کسل کننده ی شب و روزم
مدام این بیست و چهار صفحه را
راه می روم
و هی دوباره راه می روم
بقچه ی خالی ام که سخت سنگین است
خیابان های خالی از خطوط را صعب العبور تر می کند

این که راه می روم اما
نشانه ی خوبی ست
که به "هستی" نزدیک تر می شوم
و با هم به صفحه ی بیست و پنج پا خواهیم گذاشت